مضرات اضافه نمودن آب به بتن

یکی از مشکلاتی که مجریان پروژه های ساختمانی در کارگاه با آن مواجه هستند افزایش میزان آب به بتن( نسبت آب به سیمان (W/C در کارگاه جهت کسب روانی و کارایی بیشتر میباشد، در حالی که افزایش آب بیش از حد مورد نیاز فرایند واکنش سیمان با آب ، سبب می شود پس از تکمیل واکنش مقداری آب به صورت آزاد در داخل مخلوط بتن باقی بماند ، این آب اضافی تبخیر شده و شبکه ای از فضای خالی بر جا میگذارد و علاوه بر آن معایب زیر را به همراه خواهد داشت :

1. کاهش مقاومت فشاری و کششی بتن

2. کاهش خاصیت آببندی بتن ( زیرا هرچه آب بیشتری مصرف شده باشد ، فضای خالی بیشتری در بتن ایجاد شده و در نتیجه روزنه های بیشتری برای عبور آب وجود خواهد داشت).

3.افزایش جذب آب ( به دلیل گسترده شدن فضاهای خالی )

4. پیوستگی کمتر بین لایه های متوالی در بتن ریزی

5. کاهش چسبندگی بین میلگرد و بتن ( چون سطح تماس میلگرد و بتن کمتر خواهد بود)

6. کاهش مقاومت در مقابل شرایط جوی نامساعد( تر و خشک شدن های متوالی و سرد و گرم شدن های متوالی)

7. افزایش میزان افت

8. افزایش میزان خزش

9. افزایش امکان آب انداختن بتن تازه

10. افزایش امکان جدا شدن دانه ها در بتن تازه

             

ده استوانه ساخته شده از خمیر سیمانی با نسبت آب به سیمان 0.25 % تا 0.70% نوار ،
نشانگر آن است که هر استوانه دارای مقدار سیمان یکسانی است .
افزایش آب باعث رقیق شدن خمیر سیمان ، افزا یش حجم ، کاهش وزن شده است.                                              تاثیر نسبت آب به سیمان بر روی مقاومت فشاری 

مزایای استفاده از فوق روان کننده ها

1. امکان کاهش چشم گیر نسبت آب به سیمان را فراهم می سازد.

2. در نسبت آب به سیمان های برابر افزایش روانی و کارپذیری بتن را به همراه خواهد داشت.

3. با توجه به افزایش کارایی در عین کاهش نسبت آب به سیمان به افزایش مقاومت و دوام بتن می انجامد.

4. افزودنیهای فوق روان کننده با ایجاد پراکندگی سیمان در مخلوط بتن ، ضمن ایجاد سطوح بیشتر در تماس با آب ، باعث هیدراتاسیون بهتر سیمان می شوند و به این دلیل در دراز مدت مقاومت این بتن از بتنی که با همین نسبت آب به سیمان و بدون افزودنی ساخته می شود ، بیشتر خواهد بود.

5. امکان ساخت بتن هایی با نسبت آب به سیمان در محدوده 0.3 را فراهم می کند.

6. افزودنیهای کاهنده آب قابلیت نفوذ نا پذیری بتن را در برابر آب و محلولهای شیمیایی به مقدار زیادی افزایش می دهند و این عملکرد دوام بتن در مقابل چرخه یخ و ذوب ، نفوذ آب ، اکسیژن و دی اکسید کربن یا co2و دیگر عوامل زیان بخش شرایط جوی – اقلیمی افزایش یابد.

7. در هوای سرد کاهش نسبت آب به سیمان سبب میشود ، خطر یخ زدگی آب اضافی در بتن که وارد واکنش هیدراسیون نمیشود کاهش یافته ، با استفاده از روان کننده ها علاوه بر تامین کارایی ، هیدراسیون بهتر صورت گرفته و حرارت زایی بهتر سبب گیرش سریعتر بتن میگردد .

8. منجر به افزایش انسجام بتن و کاهش استهلاک پمپ بتن می گردد.

9. موجب خروج بهتر هوای محبوس در بتن و ملات در حالت خمیری می باشد.

10. در شرایط بهینه امکان کاهش مقدار سیمان را فراهم می آورد.

11. منجر به افزایش چسبندگی بتن به فولاد می گردد.

معرفی بخشی از روان کننده های مصرفی در صنعت بتن

افزودنی های کاهنده آب

از افزودنی های کاهنده آب برای کاهش آب اختلاط لازم برای تولید بتن با اسلامپ معین و یا برای افزایش روانی استفاده می شود. که در حال حاضر سه نسل از افزودنی ها در بازار موجود است .

روان کننده های بر پایه لیگنوسولفونات ها از دسته روان کننده های نسل اول می باشند و قدرت کاهندگی آب آن ها تا 10% درصد است. این دسته از روان کننده ها قهوه ای رنگ با بوی تند می باشند و تا حد اندکی خاصیت کندگیری دارند. این ماده از بقایای کارخانجات کاغذ سازی بدست می آید و رنگ قهوه ای در آن به دلیل وجود لیگنین بافت چوب است. نحوه عملکرد این ماده بدین گونه است که ذرات این ماده بر سطح سیمان جذب شده و باعث کاهش جاذبه سطحی ذرات سیمان نسبت به یکدیگر می گردد

عملکرد لیگنو سولفونات به عنوان روان کننده در بتن

1. گسستن ذرات به وسیله ایجاد دافعه الکتروستاتیک

2 . کاهش کشش سطحی

3 . ایجاد تاخیر در فرایند هیدراسیون

4 . رها کردن آب به دام انداخته شده توسط ذرات سیمان

5 . افزایش کارپذیری

6 . امکان کاهش میزان اب مصرفی تا 10%

 ساختار کلی لیگنوسولفونات ها

روان کننده های بر پایه نفتالین ها به صورت سدیم نفتالین سولفونات در صنعت ساختمان مورد استفاده قرار می گیرند. این ماده هم به صورت پودری و هم به صورت مایع موجود است که رنگ قهوه ای با بوی نسبتا شیرین دارد. این ماده نیز بر ذرات سیمان می چسبد و با ایجاد دافعه الکترواستاتیک موجب گسستن ذرات از یکدیگر و آزاد شدن آب حبس شده بین ذرات سیمان می گردد. این ماده امکان کاهش آب بیش از 15% را دارد

عملکرد نفتالین به عنوان روان کننده در بتن

1 . گسستن ذرات به وسیله ایجاد دافعه الکتروستاتیک

2 . بار های منفی ملکول به ذرات سیمان می چسبند و یکدیگر را دفع می کنند

3 . افزایش کارپذیری

4 . امکان کاهش اب تا 15-20 %

واحد سازنده روان کننده های ب پایه نفتالین 

روان کننده بر پایه پلی کربوکسیلات اتر پلیمری متشکل از یک زنجیره اصلی و زنجیره های جانبی می باشد که در ابتدا به وسیله نیرو الکتروستاتیک ذرات سیمان را به خوبی پخش می کند و زنجیره های جانبی با ایجاد ممانعت از تجمع ذرات جلوگیری می کنند در واقع نیروی استریک هیندرنس بین شاخه های فرعی باعث دفع ذرات سیمان می گردد . و همچنین نیروی هیدروفوب در شاخه اصلی باعث جذب مولکولهای بزرگ پلی کربوکسیلات توسط ذرات سیمان می گردد و مولکولها ی آب را در فاصله دورتری نسبت به ذرات سیمان نگه می دارد که همین امر امکان کنترل هیدراسیون را فراهم می آورد. این ویژگی ها در این پلیمر است که آن را از سایر فوق روان کننده ها متمایز می سازد . این رفتار بتنی روان و کارپذیر را در مقادیر اب بسیار کم پدید می آورد که این مهم خود باعث افزایش مقاومت نهایی بتن می گردد.

نسل سوم و قوی ترین نوع روان کننده ها در حال حاضرروان کننده های برپایه پلی کربوکسیلات اتر می باشند که در مواقعی قابلیت کاهش آب تا بیش از 30 % را نیز دارا می باشند. که همین ویژگی سبب شده تا بتوان بتنی کارپذیر ، مقاوم و با دوام تولید کرد  

        

 

 

ساختار کلی پلی کربو کسیلات ها               واحد سازنده پلیمر های پلی کربوکسیلات

 

 نحوه اثر گذاری پلی کربوکسیلات ها در بتن

CONTACT WITH US

+880 1718 542 596

info@bdthemes.com